การเลือกวิธีรักษาก่อนรู้ปัญหาเหมือนเลือกเครื่องมือช่างก่อนดูงาน อาการปวดไหล่หนึ่งคนอาจเกี่ยวกับเอ็น อีกคนอาจเกี่ยวกับข้อไหล่ อีกคนอาจได้รับอิทธิพลจากคอ การประเมินช่วยจัดลำดับความเป็นไปได้เหล่านี้
การประเมินที่ดีไม่ได้มีเป้าหมายเพื่อ “ตั้งชื่อโรค” อย่างเดียว แต่เพื่อรู้ว่าสิ่งใดปลอดภัย สิ่งใดควรหลีกเลี่ยง และตัวชี้วัดใดควรใช้ติดตามความก้าวหน้า
ประวัติช่วยกำหนดความเร่งด่วน
เหตุการณ์เริ่มต้น อุบัติเหตุ อาการร่วม โรคประจำตัว และรูปแบบปวดช่วยคัดกรองว่าควรเริ่มกายภาพหรือส่งต่อก่อน
ตรวจว่าร่างกายทำอะไรได้และไม่ได้
การเคลื่อนไหว แรง ความทน การทรงตัว และกิจกรรมจริงช่วยบอกระดับปัญหาและตั้งเป้าหมายที่วัดได้
เลือกวิธีที่ตรงกับข้อจำกัด
หากข้อจำกัดหลักคือแรงไม่พอ โปรแกรมควรเน้นกำลัง หากปัญหาคือความกลัวและการควบคุม อาจต้องฝึกกิจกรรมแบบค่อยเป็นค่อยไป เครื่องมือเลือกใช้ตามข้อบ่งชี้
ประเมินซ้ำเพื่อยืนยันสมมติฐาน
หากรักษาแล้วไม่เปลี่ยนตามคาด ควรทบทวนสมมติฐานและแผน ไม่ควรทำวิธีเดิมซ้ำโดยไม่ดูเหตุผล
การส่งต่อเป็นส่วนหนึ่งของความปลอดภัย
เมื่อพบสัญญาณที่อาจต้องตรวจทางการแพทย์เพิ่มเติม การส่งต่อไม่ใช่ความล้มเหลว แต่เป็นการจัดลำดับการดูแลให้เหมาะสม
